مياريد امروز كه روز قيامت است زيرا كه عذر شما مقبول درگاه احديت نخواهد بود و فائدهء بر آن مترتب نخواهد شد إِنَّما تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ جز اين نيست كه جزا داده شويد بدانچه بوديد كه ميكرديد در دار دنيا . يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ اى آن جماعتى كه بحليهء ايمان محلى و مزين گرديده‌ايد باز گرديد از ارتكاب معاصى و قبايح بسوى خداى تعالى و طاعت او تَوْبَةً نَصُوحاً بازگشتنى خالص كه ديگر رجوع به آن قبايح و معاصى نكنيد و « فى اصول الكافى عن ابى الصباح الكنانى قال سألت ابا عبد اللَّه عليه السّلام عن قوله تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً قال يتوب العبد ثم لا يعود فيه و عن محمد بن الفضيل قال سألت ابا الحسن عليه السّلام عن توبة النصوح فقال يتوب من الذنب ثم لا يعود فيه و احب العباد الى اللَّه المفتونون التوابون » و در بعضى احاديث آمده كه توبهء نصوح آنست كه باطن مرد مثل ظاهر او باشد بلكه بهتر از ظاهر باشد « فى كتاب معانى الاخبار باسناده الى احمد بن هلال قال سألت ابا الحسن الاخير عليه السّلام عن توبة النصوح ما هى ؟ فكتب عليه السّلام ان يكون الباطن كالظاهر و افضل من ذلك . و عن الصادق عليه السّلام قال توبة النصوح ان يكون باطن الرجل كظاهره و افضل . و فى رواية اذا تاب العبد توبة نصوحا احبه اللَّه فستر عليه فى الدنيا و الآخرة قيل و كيف يستر عليه قال ينسى الملائكة ما كتبا عليه من الذنوب و يوحى الى جوارحه اكتمى عليه ذنوبه و يوحى الى بقاع الارض اكتمى ما كان يعمل عليك من الذنوب فيلقى اللَّه حين يلقاه و ليس شىء يشهد عليه من الذنوب » عَسى رَبُّكُمْ واجبست بر پروردگار شما كه چون توبه كنيد أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ اينكه بپوشد از شما گناهان شما را و از گناهان شما در گذرد وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ و داخل گرداند شما را در بهشتهايى كه برود از زير قصور و اشجار آن جويهاى آب يَوْمَ لا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ ظرف « و يدخلكم » است يعنى داخل گرداند خداى تعالى تائبان را در جنات روزى كه رسوا نسازد خداى تعالى پيغمبر خود را بعدم قبول شفاعت او وَ الَّذِينَ